Reismeermin

"Wie sturen kan, zeilt bij elke wind"

(Ball)point(s)

Wij Nederlanders, we sparen wat af.

Zo heb ik met spaarpunten van DE (en ik drink geen koffie!) ooit leuke kattenitems gekocht.

In de herfst was er in mijn jeugd altijd een spaarweek waarin wij met onze spaarpotten naar alle banken gingen in het dorp om maar de leukste cadeautjes die ze daar hadden te scoren (bijv. de 4-kleurenpen).

 

Het afgelopen jaar heb ik zelfs nog een poging gedaan een puzzel bij elkaar te sparen.

Wat dus met dank aan minder uitgeven absoluut niet lukte.

De voetbalplaatjes die ik nu scoor die geef ik nu dus gelijk door aan degene die in de rij achter me staat.

 

Alles wat je niet in huis haalt, daar hoef je later niets meer mee te doen.

De blauwe leeuw die vorig jaar oranje werd meldde mij ook dat mijn rentepunten per maart na 3 jaar of langer zouden gaan vervallen.

 

Nou heb ik niet een hele sloot rentepunten, het spaargeld staat al een tijdje op een bank die daar een beter rentepercentage voor over heeft.

 

En trouwens van de rentepunten die we wel hadden gekregen hadden we de Fatboy voor Madame M gekocht.

 

Waar ze dus heel veel plezier van heeft.

 

De bank had ook nog een leuke spaaractie waarbij ze als we even minimaal 500 euro 3 maanden op een spaarrekening bij hen laten staan 2.500 rentepunten extra over.

 

Kijk  daar had ik wel oren naar. Want met de rentepunten die we hadden konden we niet echt iets leuks bestellen.

 

Nu met die extra rentepunten erbij heb ik alvast mijn verjaardagscadeau besteld.

Een Saunabon voor 2 personen.

 

En met dank aan de 500 euro die nu voorlopig bij die bank zal blijven staan als buffer zal het saldo rentepunten ook weer wat gaan stijgen.

 

Maar goed, ik heb liever een beter rentepercentage.

Want tja die 4-kleurenpen die ik ooit bij een spaaractie kreeg, daar heb ik niet echt lang plezier van gehad.

Balanceren

Mijn gewicht schommelt nog steeds tussen de 70 en 71 kg.

Dat is voor de oplettende lezers geen nieuws onder de zon.

Echter met dank het boek “Het ideale energiegewicht” weet ik nu dat ik heel goed op weg ben om de juiste groene balans te vinden.

Een gemiddelde Nederlander verbruikt omgerekend per dag ruim 44.000 kcal aan energie.

Het boek daagde me uit om ook mijn gegevens op de website www.energiegewicht.nl met anderen te vergelijken.

 

In eerste instantie was dit 12% meer dan een gemiddelde Nederlander.

Dat was op basis van standaardgegevens over mijn huis(houden).

Daar schrok ik toch wel van.

Want ik had nog geen vliegkilometer ingevuld…

Maar de meterstanden waarop die website me inschatte zeiden me ook helemaal niets.

Even wat gegevens van 2008 ingevuld en ik zit gelijk 52% onder de gemiddelde Nederlander.

Toch jammer dat er op die website geen 2 auto’s in te vullen zijn.

Deetje zou een verbruik van 1:20 moeten kunnen halen.

En de grote Grijze van Juan zit vaak boven de 1:10.

De geschatte kilometers per jaar bij elkaar geteld, het gemiddelde verbruik geschat op 1:15 en dan blijven we toch 19% onder het verbruik van een gemiddelde Nederlander.

 

En voordat alle andere Nederlanders zich nu heel zielig vinden, een gemiddelde Nederlander zit echt mijlenver onder het energiegebruik van een Amerikaan (ruim 78.000 kcal per dag).

 

En met onze 36.826 kcal per dag zit ik daar dan weer 54% onder.

Ik ben een energiebesparingsdeskundige ;-))

 

Vervallen

Mijn waarde,

 

“Er zijn zo’n 26.000 dagen tussen niets en eeuwigheid,

Je kunt lachen, je kunt klagen,

Maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt”

 

Zomaar een tekstregel uit een lied van het Klein Orkest.

Van een lied op de elpee Later is allang begonnen.

 

Nu mijn waarde het is nu (veel) later.

De jaren tachtig zijn zo verleden tijd.

En ik kan niet zeggen dat je me elke dag goed behandeld.

Oké ik werk dan ook niet al 26.000 dagen voor je.

Maar meer respect zou op zijn plaats zijn.

 

Ik had verdorie al de eerste slag kunnen missen.

Dan was je zo het niets weer ingegaan.

Zonder dat je daar ook maar een tel een besef van had gehad.

 

We zijn, tot nu toe, samen door dik en dun gegaan.

Niet zonder slag of stoot.

Voor mij is er altijd werk aan de winkel.

Natuurlijk ik weet alles is vervangbaar.

 

Er valt aan mij tegenwoordig heel wat te sleutelen.

Als ik uit mijn ritme kom, ben of blijf.

Het lijkt me toch van belang dat ik mijn energie op de goede en juiste wijze overdraag.

Maar het liefst natuurlijk zonder medicijnen of doktersingrepen.

 

Natuurlijk mijn krachten bereiken niet de toppen van je vingers of de dalen van je tenen.

Mag ik ook eens tekortschieten?

 

Dan beweeg je zelf ook maar eens iets.

Het moet natuurlijk niet van één kant komen.

 

Het menselijke lichaam is een wonder.

En ik ben natuurlijk ook net zo oud als jijzelf.

 

Dus ook ik schipper met mijn tijd.

Af en toe fluit ik je terug.

Samen uit en samen thuis.

 

Kijk ik laat je soms in de kou staan,

maar goed dat is dan de spiegel die ik presenteer.

Want van foute beslissingen dien je te leren.

Om ze niet meer te maken.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Hart

01-02-20-10

Zo of je nu van voor naar achteren leest of van achteren naar voren.

Er staat hetzelfde.

1 februari 2010

Met een streepje extra erin om het tot 4 tweetallen te maken.

 

Het duurt nog maanden voordat het 20 -10- 2010 is.

(Altijd leuk zo’n dubbel getal)

Maar het is wel een datum die ik als ijkpunt in mijn agenda heb staan.

Voor die datum wil ik graag weer aan het werk zijn.

Daarvoor heb ik al allerlei stappen ondernomen.

 

Want stel je voor het lukt niet.

De geluiden over de kansen voor iemand die al een jaar naar een baan zoekt zijn soms niet om over naar huis te schrijven.

 

Daarom vandaag, op de eerste maandag van februari, maar gestart met een nieuw plan.

Want tja het plan om op 08-08-(19)88 te trouwen is natuurlijk ook gigantisch in duigen gevallen.

Kwam wellicht ook wel omdat ik dat plan aan niemand gemeld heb.

Om over het feit dat mijn verkering in 1987, op vaderdag, al na 9 maanden werd verbroken te zwijgen.

 

Misschien moet ik dat ook wel in mijn plan opnemen.

Dat ik voor een duurzame baan ga.

 

Want hoe leuk ik het jobhoppen ook vond tot 2005, mijn pensioenopbouw heeft daardoor wel schipbreuk geleden.

 

Dus goede secundaire arbeidsvoorwaarden zijn heel belangrijk.

Ik hoef geen lease-auto of een telefoon van de zaak.

(Ik heb namelijk zelf al een auto en mobiele telefoon).

 

En nee met 10,20 euro bruto per uur neem ik geen genoegen.

(Het is geen kwestie eigenlijk van niet willen, er is geen werkgever die op basis van mijn CV gelooft dat ik voor minder dan een marktconform salaris kan en wil gaan werken).

Maar ik zie ineens wel een baan voor me waarbij ik langzamerhand naar een uursalaris van 20,10 euro groei.

 

Het actiepunt bij het plan van aanpak van deze week zit echter niet in deze getallen.

Het actiepunt is om te kijken of ik in 140 tekens kernachtig kan formuleren wat ik nu precies zoek.

Want als je Twittert, zeggen mijn mede-cursisten, heb je een streepje voor.

 

De Twitteraars die ik volg(de) hebben tot nu toe nog niets over banenkansen gemeld…

 

Waar blijft die (top)tijd ?

“Het is vandaag een witte wereld, boom en tak en ieder  huis, alles heeft een muts gekregen …”

Zo begon een liedje dat ik leerde op mijn lagere school na 7-7-(19)77.
En zo ziet dit weekend buiten de wereld hier uit.
Wandelde ik donderdag nog door een landschap waarin alle sneeuw verdwenen,
nu lijkt het erop alsof het niet al 3 x is weggeweest.

Van 1975 tot 1988 zat ik op 3 verschillende scholen, waarbij ik 4 diploma’s wist te behalen.
De scholen waren klein opgezet, dus ik wist precies met welke 20 tot 30 mensen ik in de klas zat.
Ik wil niet zeggen dat ik iedereen van de laagste tot de hoogste klas even goed kende.
Maar tja als klassenvertegenwoordiger op de Handelsschool in Arnhem hield ik een schooljaar wel bij wie er aan- en afwezig waren. 

Na mijn lagere schooltijd werden de Bijbellessen voor Maatschappijleer ingeruild.
Waarbij ik dus het “Wilhelmus” mocht (nou mocht, moest) leren.
Het eerste en het laatste couplet kan ik dus net als het Onze Vader op verzoek declameren.
Net dus als de eerste regel van dat winterliedje wat ik hierboven heb geschreven.

Mijn schoolopleiding is eigenlijk net zo divers als mijn (schoon)familie. Van een uur bijbelles tot een 24-uurs actie voor Afrika (1985). Waar ik me, achteraf eigenlijk, nog het meeste over verwonder is dat ik al die jaren (1974 -1988) bijna geen gymles gemist heb.

En ik ben echt niet het Olympische type, ik hoef niet hoger, sneller of verder.
Meedoen was (en is) belangrijker dan winnen. Geen wonder dat ik bij danswedstrijden  (1984- 1987) wel de laatste 8 maar nooit de beste top  3 bereikte.

Dippiedip

Het is alweer een weekje stil hier.

Er komt even geen spat op papier.

Gelukkig geniet ik wel van leuke dingen.

Maandag gesport

Dinsdag naar Hans Liberg in de schouwburg te Cuijk geweest

Woensdag een vergadering van mijn vrijwilligerswerk.

En vandaag heb ik een borrel met mijn mede-cursisten.

 

Ik probeer wel dingen te schrijven.

Maar ondanks dat ik genoeg dingen heb waar ik van geniet

lukt het me niet er iets leuks over te vertellen.

 

Zo heb ik al een stapel boeken gelezen om mezelf wat af te leiden.

Behalve dan die baan die ik nog steeds zoek gaat het echt heel goed met me.

Alleen ik baal dat ik zo baal van die werkloosheid.

Er zijn, en dat weet ik heus wel, veel ergere dingen om je druk over te maken.

 

Wens daarom iedereen alvast een prettig weekend.

Ga ik eventjes een rondje langs het meer wandelen.

De muizenissen uit mijn hoofd laten waaien.

Perzisch

Ik heb, ik beken het eerlijk,

een nieuwe vriend in huis.

 

Die nieuwe vriend wil niet met me buiten spelen.

En binnen vinden mijn bedienden dat ook niet zo’n goed plan.

 

Ik heb mijn nagels al in hem gezet.

Maar ja, dat werd niet gewaardeerd.

 

Kijk het is geen Perzisch of vliegend tapijtje.

Maar het ligt wel heerlijk.

Madame M

 

 

Details

Je zult nooit in staat zijn de hele oceaan over te zwemmen,
dus kun je beter leren hoe je je het beste kunt laten meevoeren door de golven.

Zodra ik dus ergens mooie citaten met water er in zie staan schrijf ik ze over.
Deze kwam ik gisteren dus tegen in de stapel met papier.
En dat vond ik dan grappig want ik wil nog wel eens in details verdrinken.

Ik mag van mezelf nu nog maar een paar dingen op de laptop bewaren.
Die dingen dus die ik vandaag, deze week en niet volgend jaar denk nodig te hebben.

Welke absoluut niet meer actuele details zijn er bijvoorbeeld op mijn back up cd te vinden:
Het terug betaal schema voor mijn studieschuld (laatste aflossing eind 2001)
De huishoudboekjes van de vorige 8 jaar.
Al mijn sollicitaties sinds 2002.
Kortom ik bewaar veel te veel.

Dus ik zet maar zo min mogelijk terug van de back up cd op mijn laptop.
Want het meeste ervan is allang afgehandeld of heel oud nieuws.

Eens kijken of ik ook in huis het aantal details op papier kan verminderen.
Want tja daar is denk ik ook nog wel informatie in huis van ver voor 2005 te vinden ;-)

Geen (cijfer)materiaal

Het is de 3e maandag van het jaar.
En ik wilde even al mijn acties van de laatste tijd uitprinten.
Helaas er is iets misgegaan.
Er is geen toegang meer  mogelijk tot mijn USB stick.

Kijk het is niet het eind van de wereld.
Maar ik kan ook even mijn back up niet traceren.

Het was dus een heel blanko begin van de dag.

Kijk nu kan ik natuurlijk moord en brand gaan schreeuwen.
Maar dat heeft helemaal geen nut.
Daar komen de gegevens echt niet ineens van boven water drijven.

En het zijn maar gegevens.
Die staan, als ik dat wil, zo weer in de computer.

En het is wellicht een goede gelegenheid om eens wat minder gegevens op de computer te bewaren.
Er eens even met een frisse blik naar te kijken.
De back up te laten voor wat het is.

Even mijn laatste CV opnieuw in Word maken.
Nakijken wat er ook alweer in mijn banenvijvertje zat.
En een nieuw huishoudboekje in werking laten treden.

Zo gaat het wel weer.

Ondertussen ook al het papierwerk maar geordend  wat nog op de stapel lag.

Nou nog iets bedenken waarmee ik Haïti kan helpen.

Het zal geen 24 uurs actie worden op school (dat deed ik ooit voor Africa),

eens kijken aan welke actie ik donderdag een steentje bij kan dragen..

Helderziend(e)

Zijn schoonzoon had hem gevraagd om mee te gaan naar de psychometrieavond.

In zijn portefeuille had hij de laatste foto waarop zijn vrouw en dochter samen staan gedaan.

De mensen die hij het meeste miste, met paperclip aan zijn OV-kortingskaart.

 

Bij de ingang van de zaal gaven ze hun voorwerpen af.

 

Het afscheid nemen van “Kuikentje” was de beide mannen zwaar gevallen.

Ze was de strijd tegen die rotziekte, net als haar “Moeder Kloek”, met kracht tegemoet gegaan.

 

De laatste dagen dacht hij steeds “hun” stemmen te horen.

Kon die Helderziende hem vertellen wat daar de boodschap van was?

------

Het pijnlijke van dit log is dat ik echt een moeder en dochter (klasgenote) heb gekend die beiden veel te jong aan de gevolgen van kanker zijn overleden.

UPDATE:  De basis van dit log was mijn vraag aan Plato wat het verhaal van de man in zijn log kon zijn
http://platoonline.web-log.nl/platoonline/2010/01/helderziend-hon.html